بهار دل ها

امام صادق(علیه السلام) فرمودند:                              
من لم یعرف الحق من القرآن لم یتنکب الفتن؛
هرکس حقیقت را از طریق قرآن نشناسد، از فتنه ها بر کنار نمی ماند.
محاسن 1/341/702
امام علی(علیه السلام) فرمودند:
ان القرآن ظاهره انیق و باطنه عمیق لا تفنی عجائبه و لا تنقضی غرائبه و لاتکشف الظلمات الا به؛
براستی که قرآن ظاهرش زیباست و باطنش عمیق، عجایبش پایان ندارد، اسرار نهفته آن پایان نمی پذیرد و تاریکی های جهل جز بوسیله آن رفع نخواهد شد.
نهج البلاغه خطبه 18
امام علی(علیه السلام) فرمودند:
الا ان فیه علم مایأتی و الحدیث عن الماضی و دواء دائکم و نظم ما بینکم؛
آگاه باشید که دانش آینده، اخبار گذشته و درمان دردهایتان و نظم میان شما در قرآن است.
نهج البلاغه خطبه 157
الإمام عليّ عليه‏السلام
- وسُئِلَ فَقيلَ : إنَّ فِي القُرآنِ كُلَّ عِلمٍ إلاَّ الطِّبَّ؟: أما إنَّ فِي القُرآنِ لاَيَةً تَجمَعُ الطِّبَّ كُلَّهُ : « وَكُلُواْ وَاشْرَبُواْ وَلاَ تُسْرِفُواْ » .
امام على عليه‏السلام
- در پاسخ اين پرسش كه : «آيا در قرآن ، همه دانش‏ها بجز دانش طب هست؟» -: زنهار ! در قرآن ، آيه‏اى هست كه همه طب را يكجا در خود گرد آورده است : (بخوريد و بياشاميد ؛ ولى زياده‏روى نكنيد) .
الدعوات ، صفحه 75 ، حديث 174 ، بحار الأنوار ، جلد 62 ، صفحه 267 ، حديث 42 دانش نامه احاديث پزشكي : 2 / 96
قال الامام الرضا - عليه السّلام - : في القرآن شفاءٌ من کل داءٍ و قال داووا مرضاکم بالصدقه و استشفوا بالقرآن فمن لم يشفِهِ القرآن فلا شفاء له.
امام رضا - عليه السّلام - فرمود: در قرآن دواي هر دردي است، و (سپس) فرمود: مرض هاي خود را با صدقه مداوا و آنها را با قرآن شفا دهيد، پس کسي را که قرآن شفا ندهد، پس هيچ شفايي براي او نيست.
«مستدرک الوسائل، ج 2، ص 98»
قال الامام الصادق - عليه السّلام - : شکا رجلٌ الي النبي - صلّي الله عليه و آله - وجعاً في صدره فقال - صلّي الله عليه و آله - استشف بالقرآن فان الله عزوجل يقول و شفاء لما في الصّدور.
امام صادق - عليه السّلام - فرمود: مردي به پيامبر از درد سينه شکايت کرد، پيامبر - صلّي الله عليه و آله - فرمود: از قرآن شفا بجوي زيرا که خداي عز و جل مي فرمايد: قرآن شفا است براي آن چه در سينه ها است.
«الکافي، ج 6، ص 390»
قال الامام الباقر - عليه السّلام - : من لم يُبرئهُ الحمد لم يُبرئهُ شيءٌ.
امام باقر - عليه السّلام - فرمود: هر که را سوره حمد بهبود نبخشد، هيچ چيز او را بهبود نبخشد.
«الکافي، ج 6، ص 458»
قال الامام علي - عليه السّلام - : لا تستشفينَّ بغير القرآن فانه من کل داءٍ شاف.
امام علي - عليه السّلام - فرمود: به غير قرآن شفا مجوييد، زيرا که از هر دردي، شفا دهنده خواهد بود.
«غرر الحکم، ح 10316»
قال الامام الکاظم - عليه السّلام - : في القرآن شفاء من کل داءٍِ.
امام کاظم - عليه السّلام - فرمود: در قرآن، شفاي هر دردي است.
«مکارم الاخلاق، ص 420»
قال رسول الله - صلّي الله عليه و آله - : عليکم بالقرآن فانّه الشفاء النافع و الدواء المبارک و عصمة لمن تمسّک به و نجاة لمن تَبِعَهُ.
پيامبر اکرم - صلّي الله عليه و آله - فرمود: بر شما باد به کتاب خدا زيرا قرآن شفايي سودمند و داروي پربرکت است و حافظ کسي است که به آن تمسک جويد و نجات بخش کسي که از آن پيروي کند.
«جامع الاخبار، ج 1، ص 432»
قال رسول الله - صلّي الله عليه و آله - : خير الدواء القرآن.
پيامبر اکرم - صلّي الله عليه و آله - فرمود: بهترين دارو، قرآن است.
«آثار الصادق، ح 26469»
قال الامام العسکري - عليه السّلام - : ذلک القرآن يأتي يوم القيامة بالرجل الشاب يقول لربه عز و جل يا رب هذا اظمأتُ نهاره و اَسهرتُ ليلَهُ و قوّيتُ في رحمتِک طمعهُ و فسحت في رحمتک امله.
امام عسکري - عليه السّلام - فرمودند: قرآن روز قيامت با شخصي جوان مي آيد و به پروردگار مي گويد: اي خدا اين بنده شب کرد روزهايش را و روز کرد شبهايش را در حالي که طمعش را در رحمت تو قوي کرد و سير کرد آرزوهايش را در رحمت تو.
«مستدرک الوسائل، ج 4، ص 246»
قال الامام الکاظم - عليه السّلام - : من استکفي بآية من القرآن من الشرق الي الغرب کفي اذا کان بيقينٍ.
امام کاظم - عليه السّلام - فرمودند: هر که به يک آيه قرآن اکتفا کند از شرق تا غرب عالم اين آيه کفايت مي کند او را اگر همراه با يقين باشد.
«الکافي، ج 2، ص 623»
قال الامام السجاد - عليه السّلام - : لو مات من بين المشرق و المغرب لما استوحشتُ بعد ان يکون القرآن معي.
امام سجاد - عليه السّلام - فرمودند: اگر همة مردمي که ما بين مشرق و مغرب هستند بميرند من از تنهايي هراس نکنم بعد از آن که قرآن با من باشد.
«الکافي، ج 2، ص 602»
قال الامام الصادق - عليه السّلام - : إن کتاب الله اصدق الحديث و احسن القصص.
امام صادق - عليه السّلام - فرمودند: همانا کتاب خدا داراي راست ترين سخن ها و بهترين داستان هاست.
«الکافي، ج 3، ص 422»
قال الامام الصادق - عليه السّلام - : عليکم بتلاوة القرآن فان درجات الجنة علي عود آيات القرآن فاذا کان يوم القيامة يقال لقاري القرآن اقرأ و ارق.
امام صادق - عليه السّلام - فرمودند: بر شما باد به تلاوت قرآن، به درستي که درجات بهشت به تعداد آيات قرآن کريم است، پس زماني که قيامت برپا شود، به قاري قرآن گفته مي شود که قرآن بخوان و بالا برو.
«بحار الأنوار، ج 62، ص 370»
قال الامام الصادق - عليه السّلام - : من اوتي القرآن و الايمان فمثله الا ترجّه ريحها طيب و طعمها طيب و اَمَا الذي لم يؤت القرآن و الايمان مثله الحنظله طعمها سرّ و لاريح لها.
امام صادق - عليه السّلام - فرمودند: کسي که به او قرآن و ايمان عطا شده باشد مثل او مثل ترنج است که بوي آن خوب و طعم آن هم خوب و پاک است و کسي که به او قرآن و ايمان عطا نشده باشد مثل آن مثل ميوه حنظله است که طعم آن تلخ و بويي هم ندارد.
«الکافي، ج 2، ص 442»
قال الامام السجاد - عليه السّلام - : آيات القرآن خزائن (العلم) فکلما فُتحت خزائنه ينبغي لک ان تنظر ما فيها.
امام سجاد - عليه السّلام - فرمودند: آيات قرآن خزائن و مخزنهايي هستند براي علم، پس هر زمان که باز شدند، سزاوار است بر تو تا بنگري که در آن چيست (و از آن علم گيري).
«الکافي، ج 2، ص 446»
قال الامام علي - عليه السّلام - : ان القرآن ظاهره انيق و باطنه عميق لا تفني عجائبهُ و لا تنقضي غرائبه و لا تکشفُ الظلمات الا به.
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: به راستي که قرآن ظاهرش زيبا و نيکو و باطن آن عميق است که از بين نمي رود، شگفتيهاي آن زائل نشده و چيزهاي نامأنوس آن تمام نمي شود و تاريکي هاي جهالت گشوده نمي شود مگر با قرآن.
«نهج البلاغه، خطبه 83»
قال الامام علي - عليه السّلام - : کتاب الله بين اظهرکم ناطق لا يعيي لسانه و بيت لا تهدم ارکانه و عزّ لا تُهزمُ اعوانه.
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: کتاب خدا که در بين شما است گوينده اي است که زبانش ازگفتن حقايق خسته نمي شود و خانه اي است که ارکانش تا ابد از تندباد حوادث در امان است و عزيزي است که پيروان و يارانش هرگز شکست نمي خورند.
«نهج البلاغه، خطبه 133»
قال الامام علي - عليه السّلام - : و اعلموا أن القرآن هو الناصح الذي لا يَغُشُّ و الهادي الذي لا يضلُّ و المحدث الذي لا يکذب و ما جالسي القرآن احدٌ الا قام عند بزيادة او نقصان زيادة في هدي او نقصان من عمي.
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: بدانيد که همانا قرآن پندآموزي است که در کار او فريب وجود ندارد و هدايت گري است که گمراه نمي کند و سخنگويي است که دروغ نمي گويد، هيچ کسي نزد قرآن نمي نشيند مگر اين که وقت بلند شدن و جداشدن در او زيادت و يا نقصاني ايجاد شود، زيادي در هدايت و نقصان در جهل و بي خبري او.
«نهج البلاغه، خطبه 176»
قال الامام علي - عليه السّلام - : ان الله سبحانه لم يَعِظْ احداً بمثل هذا القرآن فانه حبل الله المتين و سببَهُ الامين، و فيه ربيع القَلبِ و ينابيع العلم و ما لِلقلب جِلاءُ غيرهُ مع انَّه قد ذهب المتذکرون ... .
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: همانا خداوند سبحان کسي را به چيزي چون قرآن پند نداده است که قرآن ريسمان استوار خدا و وسيله ايمني بخش است. در قرآن بهار دل و چشمه هاي دانش است، براي قلب جلايي جز قرآن نتوان يافت، به خصوص در جامعه اي که بيدار دلان رفته اند و غافلان و تغافل کنندگان حضور دارند. پس اگر خيري ديديد از قرآن ياري بگيريد و زماني که شر و بدي ديديد با قرآن از او جدا شويد و از کنارش برويد.
«نهج البلاغه، خطبه 176»
قال الامام علي - عليه السّلام - : القرآن آمرٌ زاجدٌ و صامتٌ ناطق حجة الله علي خلقه اخذ عليه ميثاقهم و ارتهن عليه انفسهم اتمّ نوره و اکمل به دينه.
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: قرآن فرماندهي باز دارنده، و ساکتي گويا و حجت خدا بر مخلوقات است. خداوند پيمان عمل کردن به قرآن را از بندگان گرفته و آنان را در گرو دستوراتش قرار داده است. نورانيت قرآن را تمام و دين خود را به وسيله آن کامل فرمود.
«نهج البلاغه، خطبه 183»
قال الامام علي - عليه السّلام - : فهو معدن الايمان و بحبوحته و ينابيع العلم و بحوره و رياض العدل و غُدرانُهُ و اثافيُّ الاسلام و بنيانُهُ و اودية الحقّ و غيطانهُ و بحرٌ لا ينزفُهُ المُستنزِفون ... .
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: قرآن معدن ايمان و اصل آن است و چشمه هاي دانش و درياي علوم است، سرچشمه عدالت و نهر جاري عدل است، پايه هاي اسلام و ستون محکم آن است، نهرهاي جاري زلال حقيقت و سرزمين هاي آن است. دريايي است که تشنگان آن آبش را تمام نتوانند کشيد و چشمه اي است که آبش کمي ندارد، محل برداشت آبي است که هر چه از آن بردارند کاهش نمي يابد و منزلي است که مسافر آن را فراموش نخواهند کرد.
«نهج البلاغه، خطبه 198»
قال الامام علي - عليه السّلام - : ان الله سبحانه انزل کتاباً هادياً بيّنَ فيه الخير و الشرّ.
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: همانا خداوند سبحان کتابي هدايت گر فرستاد که خير و شر را آشکارا در آن بيان فرمود.
«نهج البلاغه، خطبه 167»
قال الامام علي - عليه السّلام - : ثم انزل عليه (انزل علي نبيه محمد) الکتاب نوراً لا تطفاً مصابيحه و سراجاً لا يخبوا توقُّدُهُ و بحراً ليدرک قعرُهُ و منهاجاً لا يُضل نهجه و شعاعاً لايظلم ضَوؤُهُ و فرقاناً لا يخمه برهانه و تبياناً لا تهدم ارکانه.
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: سپس خداوند قرآن را بر پيامبر - صلّي الله عليه و آله - نازل فرمود، قرآن نوري است که خاموشي ندارد، چراغي است که درخشندگي آن زوال نپذيرد، دريايي است که ژرفاي آن درک نشود، راهي است که رونده آن گمراه نگردد، شعله اي است که نور آن تاريک نشود، جدا کنندة حق و باطلي است که درخشش برهانش خاموش نگردد، بنايي است که ستون هاي آن خراب نشود.
«نهج البلاغه، خطبه 198»
قال الامام علي - عليه السّلام - : القرآن غني لا غني دونه و لا فقر بعده.
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: قرآن ثروتي است که پس از او ثروتي نيست و فقر و گرفتاري اي بعد از آن وجود ندارد.
«مجمع البيان، ج 1، ص 15»
قال رسول الله - صلّي الله عليه و آله - : الجدال في القرآن کفر.
پيامبر اکرم - صلّي الله عليه و آله - فرمودند: مجادله کردن در قرآن کفر است.
«نهج الفصاحه، ص 278»
قال رسول الله - صلّي الله عليه و آله - : ان هذا القرآن هو النور المبين و الحبل المتين و العروة الوثقي و الدرجة العليا و الشفاء الاشفي و الفضلية الکبري و السعادة العظمي.
پيامبر اکرم - صلّي الله عليه و آله - فرمودند: به درستي که اين قرآن نوري است آشکار و ريسماني محکم، پناهي مطمئن و مقامي بالا، شفاي شفاخواهان و فضيلتي بزرگ و سعادتي عظمي است.
«بحار الأنوار، ج 92، ص 31»
قال رسول الله - صلّي الله عليه و آله - : کتاب الله فيه نبأ ما قبلکم و خبر ما بعدکم و حکم ما بينکم هو الفصل ليس بالهزل هو الذي مَن ترکه من جبار قصمه الله و من ابتغي الهدي في غيره اخلّهُ الله فهو حبل الله المتين.
پيامبر اکرم - صلّي الله عليه و آله - فرمودند: در قرآن است خبر از ماقبل و مابعد شما و حکم و دستور در ميان شما، او بزرگي است که بيهوده در او نيست، او کتابي است که هر کس آن را ترک کند، خدا او را ترک مي کند و کسي که بخواهد هدايت را از غير آن، خدا او را ذليل مي کند، او ريسمان محکم الهي است.
«مجمع البيان، ج 1، ص 16»
قال رسول الله - صلّي الله عليه و آله - : القرآن هدي من الضلالة و تبيان من العمي و استقالة من العشرة و نور من الظلم و ضياء من الاحداث و عصمة من الملائکة و رشد من الغوابه ... .
پيامبر اکرم - صلّي الله عليه و آله - فرمودند: قرآن راهنماي از تاريکي است به سوي روشنايي و روشنگر و بينا کننده است از کوري و نجات دهنده است از گرفتاري و نوري است براي رهايي از ظلمت و تاريکي، روشنايي است از حادثه ها و پاکي است از ملائکه و متعالي است از پستيها و راهنمايي است از دنيا به سوي آخرت، کمال دين شما در او است و کسي از قرآن جدا نمي شود مگر اين که به سوي آتش برود.
«الکافي، ج 2، ص 439»
قال رسول الله - صلّي الله عليه و آله - : القرآن افضل کل شيءٍ دون الله.
رسول خدا - صلّي الله عليه و آله - فرمودند: قرآن افضل از هر چيزي است جز ذات اقدس الهي.
«الکافي، ج 2، ص 238»
قال رسول الله - صلّي الله عليه و آله - : فضل القرآن علي ساير الکلام کفضل الله علي خلقه.
پيامبر اکرم - صلّي الله عليه و آله - فرمودند: فضيلت و برتري قرآن بر ساير کلام ها مانند فضيلت و برتري خدا است بر مخلوقاتش.
«مستدرک الوسائل، ج 1، ص 288»
قال الامام الکاظم - عليه السّلام - : القرآن کلام الله لا تجعل له اسما من عندک فتکون من الضالين.
امام کاظم - عليه السّلام - فرمودند: قرآن کلام خدا است، قرار نده براي آن اسمي از طرف خودت که (اگر چنين کني) از گمراهان مي باشي.
«بحار الأنوار، ج 92، ص 118»
قال الامام العسکري - عليه السّلام - : ان القرآن حق لاريب فيه عند جميع فرقها فهم في حاله الاجتماع عليه مصيبون و علي تصديق ما انزل الله مهتدون.
امام عسکري - عليه السّلام - فرمودند: به درستي که قرآن حق است و نزد جميع فرقها هيچ شکي در آن نيست، پس ايشان در حال اجتماع بر آن در صواب هستند و بر تصديق آنچه خداوند نازل کرده هدايت شدگانند.
«بحار الأنوار، ج 5، ص 20»
قال الامام الباقر - عليه السّلام - : القرآن خاص و عام و محکم و متشابه و ناسخ و منسوخ و الراسخون في العلم يعلمونه و رواه.
امام باقر - عليه السّلام - فرمودند: براي قرآن خاص و عام و محکم و متشابه و ناسخ و منسوخ است که صاحبان و راسخين در علم آن را مي دانند و روايت مي کنند.
«مستدرک الوسائل، ج 17، ص 332»
سئل عن ابي جعفر - عليه السّلام - عن القرآن خالق ام مخلوق؟ فقال لهم: ليس بخالق و لا مخلوقٍ إنما هو کلام الخالق.
از امام باقر - عليه السّلام - سؤال شد از قرآن، که خالق است يا مخلوق؟ امام - عليه السّلام - فرمودند: نه خالق است و نه مخلوق، همانا او کلام خالق است.
«بحار الأنوار، ج 92، ص 121»
قال الامام الباقر - عليه السّلام - : ان القرآن واحدٌ نزل من عند واحدٍ.
امام باقر - عليه السّلام - فرمودند: قرآن يگانه است و از پيشگاه خداي يگانه نازل شده است.
«تفسير برهان، ج 1، ص 21»
قال الامام الصادق - عليه السّلام - : نزل القرآن اربعة اَرباعٍ رُبعٌ فينا و ربعٌ في عدوّنا و ربعٌ سُننٌ و امثالٌ و ربعٌ فرائض واحکام.
امام صادق - عليه السّلام - فرمودند: قرآن بر چهار بخش نازل شده، يک چهارم درباره ما و يک چهارم درباره دشمنان ما و يک چهارم در سنن و امثال و يک چهارم آن واجبات و احکام است.
«الکافي، ج 6، ص 464»
قال الامام الصادق - عليه السّلام - : ان هذا القرآن فيه منار الهدي و مصابيح الدجي يفجل جالٍ بصره و يفتح للضياء نظره.
امام صادق - عليه السّلام - فرمودند: همانا اين قرآن (کتابي) است که در آن جايگاه نور هدايت و چراغ هاي شب تار است، پس شخص تيزبين بايد که در آن دقت کند و براي پرتوش نگاه خويش را بگشايد.
«وسايل الشيعه، ج 2، ص 170»
قال الامام الصادق - عليه السّلام - : ان القرآن حي لم يمت و انّه يجري کما يجري الليل و النهار و کما يجري الشمس و القمر و يجري علي اخرنا کما يجري علي اولنا.
امام صادق - عليه السّلام - فرمودند: به درستي که قرآن زنده اي است که نمي ميرد و به درستي که جاري مي شود مثل جريان شب و روز و مثل جريان خورشيد و ماه و جريان پيدا مي کند بر آخرين نفر از ما (اهل بيت)، همان طوري که جاري مي شود بر اولين نفر از ما.
«بحار الأنوار، ج 35، ص 403»
قال الامام الصادق - عليه السّلام - : ان الله - انزل في القرآن تبيان کل شيء حتي و الله ما ترک شيئاً يحتاج اليه العباد.
امام صادق - عليه السّلام - فرمودند: نازل کرد خداوند در قرآن، بيان هر چيزي را تا اين که خداوند ترک نکرده چيزي را که بندگان به آن نياز دارند.
«بحار الأنوار، ج 68، ص 237»
قال الامام علي - عليه السّلام - : فان في القرآن علم الاولين و الاخرين لم يدع لقائل مقالاً و لا يعلم تاويله الا الله و الراسخون في العلم.
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: بدرستي که در قرآن علم اولين و آخرين است، براي گوينده مجالي را نگذاشته است و تأويل آن را (احدي) نمي داند مگر خدا و راسخين در علم.
«بحار الأنوار، ج 24، ص 179»
قال الامام علي - عليه السّلام - : ليس لاحد بعد القرآن من فافةٍ و لا لاحدٍ قبل القرآن غني.
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: براي احدي بعد از قرآن حاجتي نيست و براي احدي قبل از قرآن بي نيازي نيست.
«غرر الحکم، ح 7495»
قال الامام علي - عليه السّلام - : من اتّخذ قول الله دليلاً هديَ الي الّتي هي اَقوم.
امام علي - عليه السّلام - فرمودند: هر که گفتار خدا (قرآن) را راهنماي خود قرار دهد به آن چه محکمتر باشد هدايت مي گردد.
«غرر الحکم، ح 8814»
قال الامام علي - عليه السّلام - : هو الذي لا تزيغ به الاهواء و لا تلتبس به الشّبَهُ و الآراء.
امام علي - عليه السّلام - فرمودند:آن (قرآن) چيزي است که منحرف نمي کنند او را خواهش هاي نفساني و آراي و شبهات در آن راه ندارد.
«غرر الحکم، ح 10047»
قال رسول الله - صلّي الله عليه و آله - : فان القرآن نزل علي خمسة وجوه حلال و حرام و محکم و متشابه و امثالفاعملوا بالحلال و دعوا الحرام و اعملوا بالمحکم و دعوا المتشابه و اعتبروا بالامثال.
پيامبر اکرم - صلّي الله عليه و آله - فرمودند: قرآن بر 5 قسم نازل شده: حلال و حرام و محکم و متشابه و مثالها؛ پس عمل کنيد به حلال و واگذاريد حرام را و عمل کنيد به محکم و دفع کنيد متشابه را و عبرت بگيريد از مثالها.
«مستدرک الوسائل، ج 4، ص 234»
قال رسول الله - صلّي الله عليه و آله - : القرآن فانه کلام الرحمن و حرز من الشيطان و رجحان من الميزان.
پيامبر اکرم - صلّي الله عليه و آله - فرمودند: قرآن کلام خداوند بخشنده و امان و پناهگاهي از شيطان و برتري در ميزان است.
«بحار الأنوار، ج 92، ص 17»
امام على (عليه السلام) فرمودند:
إنَّ اللّه سبحانَهُ لَم يَعِظْ أحَدابمِثلِ هذا القرآنِ؛
خداوند سبحان هيچ كس را به چيزى چون اين قرآن اندرز نداده است.
(نهج البلاغة، خطبة 176 - منتخب ميزان الحكمة، ص 600)
امام سجاد(عليه السلام) فرمودند:
ان الله - عزوجل - علم انه يكون فى آخر الزمان اقوام متعمقون فانزل الله قل هوالله و الايات من سورة الحديد ؛
چون خداوند - عزوجل - مى دانست كه درآخرالزمان اقوامى به دنيا مى آيند كه در مسائل عقيدتى و علمى متفكر و متعمق اند سوره توحيد و آياتى از سوره حديد رانازل فرمود.
(نورالثقلين ، ج 5، ص 706).
امام سجاد (عليه السلام) فرمودند:
لو مات من بين المشرق و المغرب لما استوحشت ، لو كان القرآن معى ، و اذا كان قراء من القرآن ، ((مالك يوم الدين )) كررها و كاد ان يموت مما دخل عليه من الخوف؛
اگر مردم خاور و باختر بميرند، در صورتى كه قرآن همراه من باشد، وحشت نمى كنم هنگامى كه ((مالك يوم الدين )) را از قرآن مى خواند، آن را بارها تكرار مى كرد و چيزى نمى ماند كه از ترسى كه بر او وارد شد بميرد.
(بحارالانوار، ج 85، ص 66).
امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
علة اسقاط بسم الله الرحمن الرحيم من سورة براءة ان البسملة امان و البراءة كانت الى المشركين فاسقط منها الامان؛
علت نيامدن ((بسم الله الرحمن الرحيم )) در سوره برائت اين است كه بسم الله ، امان است و سوره برائت ، در رد مشركين است از اين روى خداوند امان رااز آن برداشته است .
(بحارالانوار، ج 85، ص 53).
امام صادق (عليه السلام) فرمودند:
ما انزل الله من السماء كتابا الا و فاتحته بسم الله الرحمن الرحيم و انما كان يعرف انقضاء السورة بنزول بسم الله الرحمن الرحيم ابتداء للاخرى؛
خداوند كتابى را از آسمان فرو نفرستاد، مگر اينكه با ((بسم الله الرحمن الرحيم )) است كه آغاز سوره اى ديگر است .
(بحارالانوار، ج 85، ص 20).
امام صادق عليه‏السلام :
أصدَقُ القَولِ ، وأبلَغُ المَوعِظَةِ ، وأحسَنُ القَصصِ : كِتابُ اللّه؛
راست‏ترين سخن و رساترين پند و بهترين داستان ، كتاب خداست .
أمالي الصدوق : 394/1
پيامبر خدا صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّم :
إنّ الذي ليسَ في جَوفِهِ شيءٌ من القرآنِ كالبَيتِ الخَرِبِ ؛
كسى كه در اندرونش چيزى از قرآن نيست ، همانند خانه‏اى ويران است .
كنزالعمّال : 2478 منتخب ميزان الحكمة : 460
امام على عليه‏السلام :
إنّ فيهِ شِفاءً مِن أكبَرِ الداءِ ، وهُو الكُفرُ والنِّفاقُ ، والغَيُّ والضَّلالُ ؛
در قرآن، درمان بزرگترين دردهاست : درد كفر و نفاق و تباهى و گمراهى .
نهج البلاغة : الخطبة 176 منتخب ميزان الحكمة : 458
امام على عليه‏السلام :
لا تُخلِقُهُ كَثرَةُ الرَّدِّ ووُلوجُ السَّمعِ ؛
قرآن هر اندازه هم تكرار شود و به گوش خورد، باز كهنه نمي‏شود .
نهج البلاغة : الخطبة 156
پيامبر خدا صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّم :
مَن أرادَ عِلمَ الأوَّلينَ والآخِرينَ فَلْيُثَوِّرِ القرآنَ ؛
هركه خواهان علم پيشينيان و آيندگان ، از اوّل تا به آخر دنياست ، در قرآن كاوش و تأمل كند .
فليُثَوِّر القرآن : أي لينقّر عنه ويفكّر في معانيه وتفسيره وقراءته (النهايه : 1 / 229) .كنز العمّال : 2454
پيامبر خدا صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّم :
القرآنُ غِنىً ، لا غِنىً‏دونَهُ ، ولا فَقرَ بعدَهُ ؛
قرآن ثروتى است ، كــه بدون آن توانگرى نباشد و با وجود آن فقرى نه .
بحار الأنوار : 92 / 19 / 18
پيامبر خدا صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّم :
فَضلُ القرآنِ على سائرِ الكلامِ كَفَضلِ اللّه على خَلقِهِ ؛
برترى قرآن بر ديگر سخنان، همچون برترى خدا است بر خلق خود.
بحار الأنوار : 92 / 19 / 18
پيامبر خدا صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّم :
إذا التَبَسَت علَيكُمُ الاُمورُ كَقِطَعِ اللَّيلِ المُظلِمِ فعلَيكُم بالقرآنِ ؛ فإنّهُ شافِعٌ مُشَفَّعٌ وماحِلٌ مُصَدَّقٌ ، مَن جَعَلَهُ أمامَهُ قادَهُ إلَى الجَنّةِ ، ومَن جَعَلَهُ خَلفَهُ ساقَهُ إلَى النارِ ؛
هر گاه كارها همچون پاره ‏هاى شب تار بر شما تاريك و شبه ه‏ناك شد ، به قرآن روى آوريد؛ زيرا قرآن شفيعى است كه شفاعتش پذيرفته است و شاكى و خصمى است كه شكايتش قبول مي‏شود . هر كه قرآن را فرا روىِ خود قرار دهد ، او را به سوى بهشت كشاند و هر كه آن را پشت سر خويش نهد ، به سوى دوزخش براند .
نوادر الراونديّ : 21 ، 22
امام على عليه‏السلام :
إذَا اشتَكى أحَدُكُم عَينَيهِ فَليَقرَأ آيَةَ الكُرسِيِّ ، وَليُضمِر في نَفسِهِ أنَّها تَبرَأُ ؛ فَإِنَّهُ يُعافى إن شاءَ اللّه‏ُ ؛
اگر كسى از شما چشمانش ناراحت بود ، آيه ‏الكرسى بخواند و در دل ، نيّت شفا كند . به خواست خداوند ، بهبود خواهد يافت .
الخصال ، صفحه 616 ، حديث 10
امام سجّاد عليه‏السلام :
علَيكَ بالقُرآنِ ، فإنَّ اللّه‏َ خَلـقَ الجَنّـةَ ... وجَعلَ دَرَجاتِها على قَدْرِ آياتِ القُرآنِ ، فمَن قَرأَ القُرآنَ قالَ لَهُ : إقْرَأْ وارْقَ ، ومَن دَخـلَ مِنهُمُ الجَنّةَ لَم يَكُنْ في الجَنّةِ أعلى دَرَجـةً مِنهُ ما خـلا النَّبِيّونَ والصِّدِّيقـونَ ؛
با قرآن باش ؛ زيرا خداوند بهشت را آفريد ... و درجات آن را به اندازه آيات قرآن قرار داد . پس هر كه قرآن بخواند ، قرآن به او گويد : بخوان و بالا رو . و هر كس از اين افراد وارد بهشت شود در آن جا بلند مرتبه‏تر از او نخواهد بود مگر پيامبران و صدّيقان .
بحار الأنوار : 8 / 133 / 39
پيامبر خدا صلى‏ الله ‏عليه و ‏آله و سلّم :
مَن أدامَ النَّظَرَ فِي المُصحَفِ ، مُتِّعَ بِبَصَرِهِ ما دامَ فِي الدُّنيا ؛
هر كس پيوسته به قرآن بنگرد ، تا زنده است ، از بهره بينايى برخوردار ميشود .
كنز العمّال ، جلد 1 ، صفحه 536 ، حديث 2406
امام محمد باقر (علیه السلام)فرمودند:
هر چيزى‌ بهارى‌ دارد ، و بهار قرآن‌ ماه‌ رمضان‌ است‌ .
كافى‌ ، ج‌ 2 ، ص‌ 630
پیامبراکرم(صلّی الله علیه و آله و سلم) می فرمایند:
نعم الشّفیع القرآن لصاحبه یوم القیمه؛
چه نیکو شفیعى است قرآن در روز قیامت براى کسى که قرآن خوانده باشد.
نهج الفصاحه
پیامبراکرم(صلّی الله علیه و آله و سلم) می فرمایند:
القرآن غنى لا فقر بعده و لا غنى دونه؛
قرآن غنایی است که پس از آن فقرى نیست و غنایى جز آن نیست.
نهج الفصاحه
پیامبراکرم(صلّی الله علیه و آله و سلم) می فرمایند:
القرآن هو الدّواء؛
قرآن دواست.
نهج الفصاحه
پیامبراکرم(صلّی الله علیه و آله و سلم) می فرمایند:
علیکم بالقرآن، فاتّخذوه إماما و قائدا فإنّه کلام ربّ العالمین الّذی هو منه و إلیه یعود، فآمنوا بمتشابهه و اعتبروا بأمثاله؛
با قرآن مانوس شوید و آن را پیشوا و رهبر خویش گیرید که قرآن گفتار خداى جهانیان است که از اوست و بسوى او باز می رود به متشابه آن ایمان داشته باشید و از مثل هاى آن عبرت گیرید.
نهج الفصاحه
پیامبراکرم(صلّی الله علیه و آله و سلم) می فرمایند:
خلّفت فیکم شیئین لن تضلّوا بعدهما: کتاب اللَّه و سنّتی و لن یتفرّقا حتّى یردا علیّ الحوض؛
دو چیز میان شما واگذاشتم که بعد از آن گمراه نخواهید شد قرآن و روش من و این دو از هم جدا نشوند تا بر سر حوض به من برسند.
نهج الفصاحه
پیامبراکرم(صلّی الله علیه و آله و سلم) می فرمایند:
ترکت فیکم شیئین لن تضلّوا بعدهما: کتاب اللَّه و سنّتی و لن یتفرّقا حتّى یردا علىّ الحوض؛
دو چیز در میان شما گذاشتم که با وجود آنها گمراه نخواهید شد، کتاب خدا و روش من و از هم جدا نمی شوند تا بر سر حوض به من برسند.
نهج الفصاحه
امام محمد باقر (ع) می فرمایند:
امام محمد باقر(ع): هر چیزی بهاری دارد ، و بهار قرآن ماه رمضان است .
کافی ، ج 2 ، ص 630
امام سجاد(عليه‌السلام) می فرمایند:
اگر همه‌ي مردم از شرق تا غرب عالم بميرند با وجود قرآن در كنار من، هرگز احساس وحشت و تنهايي نكنم.
(بحارالانوار/89/239)
امام حسن مجتبي - عليه السلام - فرمودند:
همانا در قرآن چراغ هاي روشنائي بخش و شفا بخش دردها و گرفتاري هاي دروني وجود دارد، پس كسي كه (خود را) با قرآن جلي دهد چشمانش قوي و روشن مي گرددو قلب و درون خويش را صفا خواهد داد، چون كه تفكّر و انديشه (در قرآن سبب) حيات قلبِ آگاه مي باشد، همچنان كه شخص روشن دل در تاريكي ها به وسيله نور چراغ حركت مي نمايد و راه مي رود.
بحارالأنوار، ج 78، ص 112
قالَ الإمامُ الْحَسَنُ الْمُجتبي - عَلَيْهِ السَّلام - :
إنّ هذَا الْقُرْآنَ فيهِ مَصابيحُ النُّورِ وَشِفاءُ الصُّدُورِ؛
امام حسن مجتبي - عليه السلام - فرمودند:
همانا در اين قرآن چراغ هاي هدايت به سوي نور و سعادت موجود است و اين قرآن شفاي دل ها و سينه ها است.
بحارالأنوار، ج 75، ص 111
قالَ الاْمامُ علي - عليه السلام - :
نَزَلَ الْقُرْآنُ أثْلاثاً، ثُلْثٌ فينا وَفي عَدُوِّنا، وَثُلْثٌ سُنَنٌ وَ أمْثالٌ، وَثُلْثٌ فَرائِض وَأحْكامٌ ؛
امام علي - عليه السلام - فرمودند:
نزول قرآن بر سه قسمت است: يك قسمت آن درباره اهل بيت عصمت و طهارت و دشمنان و مخالفان ايشان؛ و قسمت ديگر آن، اخلاقيّات و ضرب المثلها؛ و قسمت سوّم در بيان واجبات و احكام إلهي مي باشد.
الكافي، ج 2، ص 627، ح 2
قالَ الاْمامُ علي - عليه السلام - :
فِي الْقُرْآنِ نَبَأُ ما قَبْلَكُمْ، وَخَبَرُ ما بَعْدَكُمْ، وَحُكْمُ ما بَيْنِكُمْ ؛
امام علي - عليه السلام - فرمودند:
قرآن احوال گذشتگان، و أخبار آينده را در بردارد، و شرح وظايف شما را بيان كرده است.
شرح نهج البلاغه فيض الاسلام، ص 1235
امام صادق عليه‏السلام می فرمایند :
اَلْبَسمَلَةُ تيجانُ السُّوَرِ؛
بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم، تاج سوره ‏هاست.
تفسير القرطبى، ج 1، ص 92.
امام كاظم عليه‏السلام می فرمایند :
سُئِلَ الكاظِمُ عليه‏السلام می فرمایند : و أىُّ آيَةٍ أَعظَمُ فى كِتابِ اللّه‏ِ؟ فَقالَ: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ؛
از امام كاظم عليه‏السلام پرسيدند: كداميك از آيات كتاب خدا برتر و بزرگ‏تر است؟ فرمودند: بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم.
بحارالأنوار، ج 89 ، ص 238.
پيامبراکرم صلى‏الله‏عليه‏و‏آله می فرمایند:
كانَ جِبرئيلُ إذا جاءَنى بِالْوَحىِ أوَّلُ ما يُلقى عَلَىَّ بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ؛
وقتى جبرئيل با وحى به نزدم مي آمد، نخستين چيزى كه به من القا مي‏كرد، بسم اللّه‏ الرحمن الرحيم بود.
سنن الدارقطنى، ج 1، ص 304.
امام على عليه‏ السلام می فرمایند:
اِنَّ اللّه‏َ تعالى اَنْزَلَ كِتابا هاديا بَيَّنَ فيهِ الْخَيْرَ وَ الشَّرَّ، فَخُذوا نَهْجَ الْخَيْرِ تَهْتَدوا وَ اَصْدِفوا عَنْ سَمْتِ الشَّرِّ تَقْصِدوا؛
خداى تعالى كتابى راهنما فرستاد و در آن خوب و بد را روشن ساخت. پس راه خوبى را پيش گيريد تا هدايت شويد و از راه بدى دورى جوييد تا به مقصد برسيد.
نهج البلاغه، خطبه 167.
پيامبراکرم صلى‏لله‏ عليه ‏و ‏آله و سلم می فرمایند:
اِنَّ اَحْسَنَ الْحَديثِ كِتابُ اللّه‏ِ وَ خَيْرَ الْهُدى هُدى مُحَمَّدٍ صلى‏لله‏ عليه ‏و ‏آله وَ شَرَّ الاُْمورِ مُحْدَثاتُها؛
بهترين سخن، كتاب خدا و بهترين روش، روش پيامبر صلي ‏لله‏ عليه ‏و ‏آله و بدترين امور بدعت‏هاست (پديده ‏هاى مخالف دين).
بحارالأنوار، ج 77، ص 122، ح 23 .
پيامبر اکرم صلى ‏الله ‏عليه‏ و ‏آله وسلم می فرمایند :
سُورَةُ يس تُدْعى فِى التَّوْراةِ المُعِمَّةَ تََعُمُّ صاحِبَها بِخَيْرِ الدُّنْيا وَ الآخِرَةِ وَ تُكابِدُ عَنْهُ بَلْوَى الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَ تَدْفَعُ عَنْهُ اَهاويلَ الآخِرَةِ؛
سوره يس در تورات «مُعِمَّه»خوانده مي‏شود كه براى صاحب خود خير دنيا و آخرت را جمع مي‏كند و از او بلاى دنيا و آخرت را دور ميكند و وحشت‏ هاى آخرت را دفع ميكند.
بحارالأنوار، ج 92، ص 291، ح 6.
پيامبر اکرم (صلي الله و عليه و آله):
اِذَا الْتَبَسَتْ عَلَيْكُمُ الفِتَنُ كَقِطَعِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ فَعَلَيْكُمْ بِالْقُرآنِ ... و لَهُ ظَهْرٌ وَ بَطْنٌ فَظاهِرُهُ حُكْمٌ وَ باطِنُهُ عِلْمٌ ... فيهِ مَصابيحُ الْهُدى وَ مَنارُ الْحِكْمَةِ وَ دَليلٌ عَلَى الْمَعْرِفَةِ لِمَنْ عَرَفَ الصِّفَةَ؛
هنگامى كه فتنه‏ ها چون پاره‏ هاى شب تار بر شما مشتبه شود، به قرآن روى بياوريد ... براى قرآن ظاهرى و باطنى است. ظاهر آن حكمت و باطن آن دانش است ... در قرآن چراغ‏هاى هدايت و نشانه‏ هاى حكمت و راهنماى معرفت هست، براى كسى كه ويژگي اش را شناخت.
كافى، ج 2، ص 599 ، ح 2.